Koniec Pracowni Początek Pracowni

OPLOTKI POP UP czyli zielona pracownia rękodzieła w samym centrum poznańskiej Śródki pochłonęła mnie bez reszty. Praktycznie od lutego trwały przygotowania ogrodu, by od kwietnia eksplodować wyborem warsztatów handmade/rozwojowych/biznesowych prowadzonych przez uczestniczki kursu PROWADŹ WARSZTATY RĘKODZIEŁA PO MISTRZOWSKU, BIBLIOTEKI, klientki moich MASTERMINDÓW i przeze mnie. Ta fizyczna praca w ogrodzie, szklarnia, kopanie dołu pod basen – dosłownie uratowały mi psychikę. Odkryłam HANDMADE PROCES na jeszcze innym levelu. Od dekady sprzedaję Ci w OPLOTKI jogę umysłu zaklętą w powtarzalnych ruchach dłoni przeróżnych technik handmade – ale teraz! Teraz zobaczyłam, że HANDMADE PROCES jest nawet w ogrodnictwie, gotowaniu, ba! Nawet odgracaniu domku na działce ROD! Jest WSZĘDZIE!

W pracowni OPLOTKI POP UP testowałam moje autorskie procesy rozwojowe na potęgę i mogę Ci tylko zdradzić, że upewniłam się, jak wielką pojemność mają narzędzia handmade do przemycania rozwoju osobistego, biznesowego, coachingu, łączenia nastolatków z ich rodzicami….ehhh jest tego dużo więcej, ale na razie ciiii…Nie spoileruję, o tym będzie więcej w nadchodzących latach w CENTRUM OPLOTKI.

Nie tylko online, ale i stacjonarnie…

Tymczasem trzy słowa o żałobie i prawdziwej cenie sukcesu.

Tak, żałobie po OPLOTKI POP-UP. Teraz w końcu potrafię to nazwać. Kiedy zapadła decyzja na TAK – o kupieniu działki pod CENTRUM i dom, o podjęciu się tego (ciągle jeszcze trochę mnie przerażającego) przedsięwzięcia…teoretycznie POWINNAM SIĘ CIESZYĆ.

I na jakimś poziomie – tak – cieszę się nieziemsko, jestem dumna z podjęcia tej decyzji, wiem, że to kolejne przerażające wyzwanie, a jak jest strach i ekscytacja, to znaczy, że to właściwy kierunek i ciągle jestem w stanie energetycznie łapać kontakt z klientkami, które mentoruję. Bo to nie ważne na jakim poziomie robisz krok – jeżeli trochę Cię przeraża, ale czujesz, że to TEN KROK i i tak to robisz – jesteśmy z jednej bajki!

No więc zrozumiałam, że radość i ekscytacja nie mogła w pełni wybrzmieć, bo nie dałam dojść do głosu żałobie.

*I tu mały disclaimer – TAK żałobę możesz czuć nawet bez utraty bliskiej osoby. Nie bój się jej – u mnie przykrył ją wstyd, poczucie śmieszności, że jakoś się tak nad sobą rozczulam…i tak utknęło to uczucie głęboko w ciele i zaczynało zasysać wszystko inne, jak czarna dziura.

Przy pakowaniu włóczek i wyprowadzce z POP-UP ryczałam jak bóbr. Kiedy pakowałam Punch-Needlowe obrazy w folie zabezpieczające, łamał mi się głos przy nuceniu ulubionych piosenek z radia. Nerwowa chodziłam i naelektryzowana i obrywało się (oczywiście, bo jak inaczej) najbliższym i zespołowi Oplotki. Aż w końcu rozłożyłam to sobie na terapii na kawałeczki i w wielkim uproszczeniu wyszło, że jak dam sobie (w końcu) to prawo do żałoby, to coś wybąbluje na powierzchnię.

I tak było.

Zrozumiałam, że zrosłam się z tym miejscem, bo w nim dopełniłam się „stara ja” z ostatnich 9-10 lat. O ironio – numerologiczne przejście ku nowej jedynce świętowałam przekazując klucze do tego magicznego miejsca nowym właścicielom (oczywiście ryczałam cały wieczór „po” ). To dlatego potrzebowałam tego pożegnania, ojojania, opłakania…

Kiedy dałam ( w końcu) tym łzom popłynąć…dopłynęłam do siebie.

Tej nowej, tej teraz.

Tej, która mieści w sobie starą, ale jest nieco większa, pojemniejsza, ma apetyt na następny level, na duży krok, którego jeszcze nikt w Polsce się nie podjął.

Będę Ci psiać o tym, co nadchodzi w newsletterach i w nich zaproszę na Zoomowe dyskusje, spotkania, networkingi i kręgi. Wolę tak, niż publicznie na blogu.

Zapraszam Cię do tej przestrzeni o TUTAJ.

*A jak czytasz ten wpis przed 28.11.2025 – to również TUTAJ na żywo

Jeszcze w sobie układam to ogromne przedsięwzięcie dedykowane przedsiębiorczym kobietom w Polsce. Będę zaszczycona, jeżeli ciekawość zaprosi Cię do podglądania. Kto wie – może nawet wpół-tworzenia.