Nie ma jednej drogi do biznesu opartego na rękodziele.

Jedna osoba potrzebuje znaleźć swoją niszę. Inna uporządkować ofertę. Ktoś pracuje nad sprzedażą podczas wydarzeń stacjonarnych, ktoś przygotowuje się do targów rękodzieła, a ktoś próbuje połączyć kilka pozornie odległych kompetencji w jeden spójny biznes.

VIII edycja Akademii Rękodzielnika była właśnie takim spotkaniem różnych dróg, punktów wyjścia i pomysłów na rozwój.

Na pokładzie znalazło się osiem twórczyń. Każda z innym doświadczeniem, innymi umiejętnościami i innym pomysłem na to, co może zrobić z rękodziełem.

Nie wszystkie zaczynały od zera. Nie wszystkie potrzebowały kolejnej porcji wiedzy technicznej. Nie wszystkie pracowały nad tym samym.

I właśnie dlatego ich historie tak dobrze pokazują, czym w praktyce jest Akademia Rękodzielnika.

VIII edycja Akademii:nie jedna recepta, ale osiem różnych kierunków

Akademia Rękodzielnika nie jest programem, w którym każda uczestniczka realizuje ten sam scenariusz.

Wspólnym punktem jest rękodzieło i chęć rozwijania biznesu, ale konkretna praca może wyglądać zupełnie inaczej.

Jedna twórczyni potrzebuje zastanowić się nad swoją ofertą. Inna szuka konkretnej grupy odbiorców. Kolejna przygotowuje się do sprzedaży offline. Jeszcze inna próbuje znaleźć sposób na połączenie kilku swoich kompetencji.

Podczas VIII edycji pracowałyśmy właśnie nad takimi indywidualnymi pytaniami.

Magda Blaschke: Piszę Po Rzeczach, jak jedną kompetencję zamienić w wiele możliwości?

Magda Blaschke prowadzi markę Piszę Po Rzeczach. Jest rękodzielniczką, kaligrafką i literniczką, a swoje umiejętności wykorzystuje do tworzenia personalizowanych, malowanych i zdobionych przedmiotów użytkowych i dekoracyjnych.

W jej przypadku rękodzieło nie zamyka się w jednym produkcie. Personalizacja może pojawić się na ubraniach, butach, akcesoriach, torebkach, szyldach, kartkach czy dyplomach.

To dobry przykład tego, jak jedna konkretna kompetencja może stać się punktem wyjścia do budowania różnorodnej oferty.

Zamiast pytać tylko: „co jeszcze mogę zrobić?”, warto czasem zapytać: „ile różnych problemów klienta mogę rozwiązać dzięki temu, co już umiem?”

https://www.piszeporzeczach.pl

Monika Peda: ArteMonis, jak z wielu technik stworzyć własny świat marki?

Monika Peda, twórczyni marki ArteMonis, pracuje z wieloma technikami: makramą, haftem, decoupage’em i punch needle. Eksperymentuje również z malowaniem na szkle i kaligrafią.

I właśnie to jest w jej historii ciekawe: zamiast traktować różne techniki jako osobne światy, Monika szuka sposobów na ich łączenie. W jej pracach pojawiają się między innymi połączenia makramy z decoupage’em czy akwareli z makramą.

Jednocześnie buduje rozpoznawalny klimat marki wokół motywów marynistycznych i inspiracji portugalskimi azulejos. Realizuje także zamówienia indywidualne i produkty sezonowe.

To przykład pracy nie tylko nad samym rękodziełem, ale nad odpowiedzią na pytanie: co sprawia, że moje prace zaczynają tworzyć rozpoznawalny świat?

https://www.instagram.com/artemonishandmade

Marta Skibicka: rękodzieło poza internetem

Podczas VIII edycji Marta Skibicka pracowała nad rozwijaniem sprzedaży podczas stacjonarnych wydarzeń handlowych.

To ważny kierunek, bo biznes handmade nie musi opierać się wyłącznie na sklepie internetowym czy sprzedaży przez social media. Targi i wydarzenia stacjonarne mogą być osobnym kanałem docierania do klientów, testowania oferty i bezpośredniego poznawania odbiorców.

W przypadku Marty właśnie ten kierunek był jednym z obszarów pracy podczas VIII edycji.

Magdalena Marie: kiedy nisza staje się pomysłem na markę

Magdalena Marie pracowała podczas VIII edycji nad połączeniem dziergania z bardzo konkretną grupą odbiorców: hodowcami i miłośnikami kotów.

To ciekawy przykład myślenia o niszy: zamiast kierować rękodzieło „do wszystkich, którzy lubią dzierganie”, można szukać konkretnego środowiska, którego potrzeby, zainteresowania i język są nam szczególnie bliskie.

Technika jest wtedy punktem wyjścia. Nisza pomaga znaleźć ludzi, dla których ta technika może stać się naprawdę potrzebna.

Katarzyna Helman: Ekskluz, handmade i kompetencje z innego świata

Katarzyna Helman, twórczyni marki Ekskluz, szydełkuje od dziecka. Jej oferta obejmuje między innymi akcesoria wnętrzarskie i modowe, pojemniki, pokrowce i torby, a specjalnością marki są również zamówienia personalizowane.

Ale Katarzyna ma jeszcze jeden ważny obszar kompetencji: projektowanie doświadczeń użytkownika, również tych cyfrowych. Wiedzę z tego zakresu wykorzystuje w swojej rękodzielniczej twórczości.

To przypomnienie, że biznes handmade nie musi zaczynać się od czystej kartki.

Czasem najciekawsze pomysły powstają właśnie na styku rękodzieła i tego, czego nauczyłyśmy się wcześniej.

Renata Smardzewska: „co mogę z tym fantem zrobić?”

Renata Smardzewska ma rękodzieło w swoim życiu od podstawówki. Szydełkowała, haftowała, szyła, a później nauczyła się również dziergania na drutach. Z czasem zaczęła sprzedawać swoje prace znajomym.

I właśnie wtedy pojawiło się pytanie, które świetnie podsumowuje moment, w którym wiele rękodzielniczek zaczyna myśleć o biznesie:

„Co więcej mogę z tym fantem zrobić?”

Renata trafiła do Akademii właśnie po to, żeby poszukać odpowiedzi na to pytanie.

Jej oferta obejmowała między innymi ozdoby, dekoracje, swetry, kardigany i bluzki dziergane na zamówienie.

Historia Renaty jest dla mnie szczególnie ważna, bo pokazuje różnicę między umiejętnością tworzenia a umiejętnością wykorzystania tej umiejętności biznesowo.

Z Renatą możecie spotkać się również w Oplotkach: prowadziła u nas gościnny warsztat rękodzielniczy.

Agnieszka Chodecka: kiedy dzierganie staje się ofertą

Agnieszka Chodecka, twórczyni marki knittloverworld, kocha dzierganie i tworzy na drutach.

Jej prace obejmują zarówno klasyczne zimowe akcesoria: czapki, szale i swetry, jak i lżejsze projekty, między innymi topy i letnie bluzeczki.

To przykład kolejnej drogi: przełożenia konkretnej umiejętności rękodzielniczej na produkty, które można zaoferować konkretnym odbiorcom.

W przypadku Agnieszki punktem wyjścia nie jest więc szukanie kolejnej techniki. Jest nim rozwijanie tego, co już potrafi

Edyta Melaniuk-Wolny: kiedy Akademia jest kolejnym etapem, a nie początkiem

dyta Melaniuk-Wolny została z nami na kolejną edycję Akademii, żeby kontynuować pracę rozpoczętą podczas VII edycji.

W VIII edycji jej uwaga była mocno skupiona na targach rękodzieła. Tak mocno, że na spotkaniach na żywo pojawiała się rzadko, bo w pocie czoła pracowała nad przygotowaniem do wydarzeń.

I bardzo lubię tę historię, bo pokazuje coś ważnego: Akademia nie jest programem, który trzeba „zaliczyć”, pojawiając się na każdym spotkaniu.

Jeżeli dzięki pracy w programie masz konkretny kierunek, kolejnym krokiem może być po prostu wyjście z planu do świata i wykonanie pracy.

Czasem najlepszym dowodem wdrażania wiedzy jest właśnie to, że jesteś zbyt zajęta jej wdrażaniem, żeby długo o niej rozmawiać.

Osiem historii, ale wspólny mianownik

Patrząc na te osiem historii, trudno byłoby znaleźć jeden uniwersalny przepis na rozwój biznesu handmade.

Jedna osoba pracuje nad ofertą.
Inna nad marką.
Ktoś szuka swojej niszy.
Ktoś rozwija sprzedaż offline.
Ktoś przygotowuje się do targów.
Ktoś łączy rękodzieło z wcześniejszymi kompetencjami.

I właśnie na tym polega sens Akademii Rękodzielnika.

Nie chodzi o to, żeby wszystkie uczestniczki robiły to samo.

Chodzi o to, żeby każda mogła pracować nad swoim kolejnym krokiem, mając obok siebie ludzi, którzy pomogą ten krok zobaczyć, nazwać i przełożyć na działanie.

Bo Akademia Rękodzielnika nie została stworzona po to, żeby dostarczyć Ci jeszcze więcej materiałów do obejrzenia.

Jej zadaniem jest stworzenie przestrzeni, w której możesz pracować nad swoim konkretnym biznesem, zadawać pytania, konfrontować pomysły i sprawdzać kolejne kroki w praktyce.

Dlatego każda z uczestniczek mogła pracować nad czymś zupełnie innym — a mimo to wszystkie spotkały się wokół tego samego celu: rozwijania biznesu opartego na rękodziele.

Masz wiedzę. Co dalej?

Biblioteka Biznesowa Oplotki jest miejscem, w którym możesz zdobywać wiedzę, korzystać z materiałów i samodzielnie pracować nad swoim biznesem przez cały rok.

Ale czasem pojawia się inna potrzeba:

„Wiem już, co powinnam zrobić. Tylko potrzebuję pomocy, żeby naprawdę to zrobić.”

I właśnie tutaj zaczyna się Akademia Rękodzielnika.

To program oparty nie tylko na wiedzy, ale również na procesie, grupie, spotkaniach i feedbacku.

Jeśli potrzebujesz przede wszystkim wiedzy i materiałów do samodzielnej pracy, wybierz Bibliotekę. Jeśli wiesz już, że potrzebujesz również struktury, rozmowy i wsparcia we wdrażaniu, obserwuj rekrutację do Akademii.

Chcesz zobaczyć, czym jest Akademia Rękodzielnika?

Historie VIII edycji pokazują różne drogi, ale jeżeli chcesz dowiedzieć się jak działa cały program, dla kogo jest Akademia i czym różni się od samodzielnej pracy z materiałami, przejdź do głównego HUB-a Akademii.

→ Poznaj Akademię Rękodzielnika

Rekrutacja do Akademii odbywa się raz w roku.

Każda edycja Akademii Rękodzielnika to spotkanie twórczyń znajdujących się na różnych etapach drogi biznesowej. Niektóre dopiero zaczynają przekładać swoją pasję na działalność, inne mają już własne produkty, warsztaty albo marki i szukają kolejnego kroku.

Zamiast opowiadać Ci, czym Akademia jest w teorii, chcę pokazać Ci kobiety, które ją tworzyły. Ich historie są bardzo różne — i właśnie dlatego dobrze pokazują, jak różne mogą być drogi rozwoju biznesu opartego na rękodziele.

Jeśli dopiero budujesz swój biznes handmade i przede wszystkim potrzebujesz wiedzy, materiałów i narzędzi do samodzielnej pracy, zacznij od Biblioteki Biznesowej Oplotki. Dostęp do Biblioteki jest dostępny przez cały rok.

Uczestniczki Akademii Rękodzielnika

Katarzyna: od wielu technik do własnego stylu

Mam nadzieję, że Kasia wybaczy mi tę prezentację – znamy się już tyle lat, że mam wrażenie, że uczestnictwo w Akademii to tylko kolejny etap naszej znajomości.

Kasia jest jedną z tych osób, które potrafią właściwie wszystko. Szydełko, druty, filcowanie, szycie, tkanie… długo można wymieniać.

Jej historia jest jednak dla mnie ciekawa przede wszystkim dlatego, że pokazuje, jak z wielu różnych fascynacji można dojść do własnego kierunku.

Kasia zaczynała od różnorodnych technik, a z czasem coraz mocniej skupiała się na tworzeniu chust i szali. To właśnie tam zaczęła budować swoją rozpoznawalność i własny styl.

Emilia: rękodzieło, dzieci i mnóstwo pomysłów

Emilia to kolejny przykład twórczyni, której trudno przypisać jedną technikę.

Szydełkuje, szyje, tworzy lalki, pracuje z dziećmi i nieustannie szuka kolejnych sposobów na wykorzystanie swoich umiejętności.

Jej historia pokazuje, że biznes handmade może rozwijać się na styku kilku obszarów: produktu, edukacji, pracy z dziećmi i własnych zainteresowań.

Dorota: tkactwo dla wnętrz

Dorota urzekła mnie przede wszystkim swoją pasją do tkactwa.

Jej prace powstają z ogromną dbałością o szczegóły, a sama technika daje jej możliwość tworzenia tekstyliów, które świetnie odnajdują się we wnętrzach.

Pamiętam również moment, kiedy wielkie na pół pokoju krosno wyniosła na zewnątrz podczas Dnia Dziergania w Miejscach Publicznych i po prostu dzieliła się swoją pasją.

To właśnie takie momenty pokazują, że rękodzieło może być nie tylko produktem, ale też sposobem budowania relacji i własnej marki.

Anna: od rękodzieła do pracowni i warsztatów

Anna tworzy dekoracje okolicznościowe, kartki, zaproszenia, ozdabia przedmioty techniką decoupage, szydełkuje i wykonuje kompozycje kwiatowe.

Jej działalność obejmuje również realizacje na zamówienie oraz prowadzenie warsztatów rękodzielniczych i florystycznych dla dzieci i dorosłych.

To kolejny przykład tego, jak wiele różnych źródeł przychodu może pojawić się wokół jednej osoby i jej umiejętności.

Agnieszka: rękodzieło jako sposób na rozwój

Agnieszka rozwijała swoją działalność wokół rękodzieła, szukając sposobu na połączenie własnych zainteresowań z działaniem biznesowym.

Jej historia jest kolejnym przykładem tego, że droga od pasji do biznesu nie musi wyglądać tak samo u każdej twórczyni.

Ewa: czas na sprzedaż i biznes

Ewa to przykład osoby, która bardzo dobrze zna swoją technikę i potrafi tworzyć piękne rzeczy, ale jednocześnie wie, że dobry produkt to dopiero początek biznesu.

W jej przypadku ważnymi tematami były między innymi sprzedaż, budowanie strony internetowej, prowadzenie fanpage’a i rozwijanie własnej marki.

To bardzo częsta sytuacja wśród twórczyń handmade: umiejętności techniczne są już na wysokim poziomie, ale pojawia się pytanie:

Jak sprawić, żeby z tego naprawdę powstał biznes?

Karolina: tkactwo, warsztaty i produkt cyfrowy

Karolina łączy twórczość tkacką z edukacją i rozwijaniem produktów dla innych osób zainteresowanych rękodziełem.

Jej historia świetnie pokazuje, jak może wyglądać przejście od własnej pasji do tworzenia produktu edukacyjnego.

Warsztaty, materiały edukacyjne, własne doświadczenie i wiedza mogą stać się podstawą kolejnego źródła przychodu.

Karolina rozwijała również własne produkty kreatywne i pracowała nad książką, pokazując, że biznes rękodzielniczy może mieć wiele różnych odgałęzień.

Różne drogi, wspólny kierunek

Historie tych kobiet są bardzo różne.

Jedna rozwija markę wokół produktów.
Inna prowadzi warsztaty.
Kolejna szuka sposobu na sprzedaż i komunikację.
Jeszcze inna rozwija produkty edukacyjne albo łączy rękodzieło z pracą z dziećmi.

I właśnie to jest dla mnie najciekawsze.

Nie ma jednej właściwej drogi budowania biznesu handmade.

Możesz sprzedawać produkty. Możesz prowadzić warsztaty. Możesz tworzyć kursy i materiały edukacyjne. Możesz łączyć kilka modeli. Możesz też po drodze zmienić zdanie.

Akademia nie daje jednej gotowej ścieżki.

Pomaga uporządkować własną drogę i przełożyć wiedzę na konkretne działania — z pomocą grupy, zespołu Oplotki i regularnego feedbacku.

Chcesz wiedzieć, czym jest Akademia Rękodzielnika?

Ta strona pokazuje historie jej uczestniczek. Jeśli chcesz poznać sam program, sposób pracy, zakres wsparcia i informacje o kolejnej rekrutacji, przejdź do głównego HUB-a Akademii.

→ Poznaj Akademię Rękodzielniczki

Rekrutacja do Akademii odbywa się raz w roku.

Jeżeli natomiast potrzebujesz przede wszystkim wiedzy, materiałów i narzędzi do rozwijania biznesu handmade, sprawdź:

→ Bibliotekę Biznesową Oplotki

A tu znajdziesz archiwalny wpis z poszerzoną treścią:

Katarzyna Dorota Jakubowska

Z wykształcenia magister ekonomii, z zamiłowania rękodzielnik. Prywatnie żona, mama, młoda babcia. Oto ja, w kilku słowach.

Zainteresowanie rękodziełem wyniosłam z domu rodzinnego i rozwinęłam jako pasję w życiu dorosłym. W wolnych chwilach szyłam, dziergałam na drutach oraz szydełkiem, haftowałam, robiłam prostą biżuterię i ozdabiałam przedmioty techniką decoupage. Jednak zawsze wracałam do kolorowej, miękkiej dzianiny, zachłannie poznając różne techniki jej tworzenia.

Poza liczbami i rękodziełem uwielbiam wszystko, co kolorowe: własnoręcznie wykonywane remonty, uprawę kwiatów, rockową muzykę oraz intrygujące obrazy Mistrza Beksińskiego.

Po latach doświadczeń wiem, że tworzenie chust i szali o ciekawych fakturach i kolorach to moje przeznaczenie i droga życiowa. Pragnę dzielić się z moimi klientami tym, co potrafię najlepiej – miękkimi, kolorowymi dzianinami wysokiej jakości, które przyjemnie otulając, poprawiają samopoczucie i dodają uroku codziennej garderobie. Dlatego porzuciłam liczby ukryte w druczkach i formularzach i pracuję nad swoją marką rękodzielniczą Destiny’s Hands – barwne chusty i szale. Już niedługo będę mogła zaoferować kolekcję szali według autorskiego projektu w moim sklepie destinys-hands.pl >>

Emilia Sieczka

Mam na imię Emilka.

Długo czekałam, by pokazać, co robię w długie zimowe wieczory. I nadszedł ten czas, by zacząć się dzielić radością obcowania z niepowtarzalnymi rzeczami tworzonymi ręcznie, jednostkowymi egzemplarzami.

Zaczęło się dawno temu, gdy byłam małą dziewczynką, trochę chorowitą i nielubiącą czytać książek. Obok dwie wspaniałe kobiety: Mama i Babcia, z drutami, włóczkami, gałgankami w pobliżu. I jak tu nie złapać bakcyla  Już nie wiem, czy najpierw nauczyłam się dziergać na drutach, czy na szydełku.
Z czasem porzuciłam druty (nie gramy tej samej melodii), za to szydełko zostało. Jest ze mną do dziś. Razem tworzymy misterne dekoracje – bieżniki, serwety i nie tylko. Powstają też swetry, bluzeczki, kocyki. Za krótkie ubrania dostają drugie życie, dzięki koronkowemu wykończeniu.

Szydełko to jedno, ale jest jeszcze maszyna i gałganki  Tworzę z nich torby, torebeczki… Ale nie takie zwyczajne. Zawsze są niepowtarzalne, bo robione z sercem po długiej rozmowie osobą, która ma je używać. Torebki mają dodatkowe kieszonki, zakamarki. Niepowtarzalne wykończenie w postaci zindywidualizowanego haftu lub szydełkowej koronki.

A co do tego mają lalki, które widać na moich zdjęciach? Bo to lalki najbardziej kocham robić. Lalki i inne gałgankowe dziełka powstają, by wesprzeć Gosię, moje najmłodsze dziecko. Nasza Gosieńka boryka się z trudnościami rozwojowymi, poznaje świat troszkę inaczej. A mama, pełen pomysłów nauczyciel przedszkolny, chce ułatwić jej drogę do rozwoju. Pracując z dziećmi, widziałam, jak bardzo ich świat jest zdominowany przez plastik (głównie toporne, twarde lalki) i płaskie układanki / gry tekturowe. Zaczęłam szyć… i powiem Wam, że i mnie przyjemniej jest siąść z córą i pobawić się czymś, co jest miłe, ciepłe i miękkie w dotyku. Szyję laleczki dziewczynki, laleczki chłopaków i bobasy. Dzięki temu możemy bawić się w rodzinę, dom, odgrywać scenki z życia codziennego czy też tworzyć domowe teatrzyki.  Laleczki świetnie sprawdzą się również podczas terapii i zajęć rozwijających kreatywność. Wyraziste twarze, ręce, nogi umożliwiają poznawanie przez dziecko schematu ciała. Laleczki mają zdejmowane ubrania. Przebieranie laleczek umożliwia dziecku ćwiczenie paluszków, dłoni i rąk oraz działania pod kontrolą wzroku. Oprócz tego kształtuje umiejętność zakładania garderoby w odpowiedniej kolejności. I wiele innych umiejętności.

Widząc, jaką frajdę sprawia nam zabawa szmaciankami, postanowiłam się tym dzielić.

Można mnie znaleźć na Facebooku:

Artdziełka Emilki >>

Jako kreatywny człowiek, który nie potrafi odpoczywać (tak twierdzi moja rodzina), wciąż coś tworzę, łącząc techniki i materiały. Tak powstają różne, nieszablonowe rzeczy. Co roku tworzę ozdoby choinkowe. W tym roku króluje juta i koronka :).

Zapraszam do mojego świata i kontaktu. Razem możemy stworzyć coś wyjątkowego. Wspólne spotkania i rozmowa dają zawsze wiele radości, pozwalają poszerzać własne horyzonty i rozwijać twórczą wyobraźnię.

Dorota Witowska

Tkaniem zajmuję się od ponad trzech lat. Przygodę tę zaczynałam od prac na ramie i po roku spróbowałam swoich sił w tkaniu na krośnie. Dzięki warsztatom prowadzonym przez Panią Annę Bałdygę, w ramach Stowarzyszenia Akademia Łucznica, zapoznałam się z podstawowymi technikami tkackimi, które rozwijam na bieżąco. Rękodzieło rozwija we mnie kreatywność i wyobraźnię, w mojej głowie powstaje mnóstwo pomysłów. Mam nadzieję, że część z nich uda mi się zrealizować.

Lubię otaczać się rękodziełem, w szczególności rzeczami przeze mnie wykonanymi. Zawsze wykorzystuję naturalne materiały. Kocham len, bawełnę i wełnę. Interesuję się wystrojem wnętrz, stąd większość wykonywanych przeze mnie produktów to tekstylia domowe, przede wszystkim dywany. Uważam, że tekstylia do wnętrz odgrywają ważną rolę w tworzeniu poczucia komfortu i spokoju w domu. Poprzez teksturę tkaniny i kolorystykę wnoszę ciepło i oryginalność do każdego pomieszczenia, czego nie może zaoferować żaden inny rodzaj tekstyliów.

Moje prace inspirowane są prostotą w połączeniu z nowoczesną, minimalistyczną paletą kolorów. Używam tylko wysokiej jakości włókien naturalnych, aby stworzyć trwałe przedmioty.

Ponadto wykonuję na zamówienie elementy garderoby, przede wszystkim szale i szaliki, które poza wysoką jakością dają użytkownikom poczucie komfortu i przyjemność z użytkowania.

Dlaczego tkanie? Zamiłowanie do tkania odziedziczyłam po babci. Kiedyś w wielu wiejskich gospodarstwach domowych głównie kobiety tkały materiały użytkowe na krosnach, które teraz możemy spotkać w muzeach. Dzisiaj nie jest łatwo znaleźć nauczyciela tego rzemiosła, chociaż pomału tkactwo ręczne zaczyna się w Polsce odradzać. Byłam jednak uparta i znalazłam kurs. To były fantastyczne 5 dni spędzone w gronie ciekawych kobiet i nie tylko w pracowni. Nie było końca rozmów, nie pamiętam, kiedy przegadałam dnie i noce i wysłuchałam ciekawych historii innych osób. Nasza nauczycielka również stwierdziła, że nie miała jeszcze takich zapalonych kursantek. Wchodząc po raz pierwszy do pracowni tkackiej, wiedziałam tylko, jak wygląda krosno, do domu wyjeżdżałam z ogromnym entuzjazmem. Zakochałam się w tkaniu, a miłość trwa i pogłębia się 

Anna Żurowska

Cześć, jestem Anna i uwielbiam tworzyć kartki. Dlaczego kartki? Bo mają duszę i potrafią powiedzieć więcej niż słowa. Kartki mają w sobie ogromną moc,  magię i niepowtarzalny urok. Tworzę w różnych technikach rękodzielniczych, ale wszystko zaczęło się od kartek i właśnie je najbardziej kocham.

Późnym wieczorem lub wczesnym rankiem, gdy moi domownicy śpią, ja otwieram drzwi mojej pracowni, przygotowuję potrzebne materiały, uruchamiam wyobraźnię i realizuję napływające pomysły. Siadam i kleję, i tak mija godzina za godziną. Świat zewnętrzny przestaje dla mnie istnieć, znikają problemy, wątpliwości. A ja tonę w papierach i zatracam się w krainie mojej wyobraźni. Czy wy też tak macie? Niektórzy mówią mi, że nie mieliby cierpliwości, że to nie ich bajka. A mnie tworzenie kartek pozwala się wyciszyć i zrelaksować oraz dostarcza energii, aby móc podejmować kolejne wyzwania.

Nazywam się Anna Żurowska – rękodzieło to moja pasja od wielu lat. Początkowo tworzyłam dla siebie, rodziny, znajomych. Kilka lat temu zdecydowałam się otworzyć pracownię rękodzieła i florystyki (www.makiaart.pl).

Podstawą mojego działania jest jakość, rzetelność i indywidualne podejście do klienta. Chętnie podejmuję twórcze wyzwania będące odpowiedzią na pomysły i potrzeby moich klientów. To dzięki nim stale się rozwijam, sięgam po nowe techniki i tworzę nowe projekty. Dbam o to, aby moje prace były dopracowane w każdym szczególe i spełniały oczekiwania klientów. Większość moich prac realizuję na zamówienie, a każda z nich jest niepowtarzalna.

Tworzę przedmioty dekoracyjne i użytkowe, które mogą stanowić doskonały prezent lub być jego dopełnieniem. W swojej ofercie posiadam między innymi kartki i zaproszenia na różne uroczystości oraz inne papierowe cuda. Innym stałym asortymentem są szydełkowe torebki
i koszyki z bawełnianego sznurka. Ponadto na indywidualne zamówienie wykonuję przedmioty zdobione techniką decoupage oraz dekoracje świąteczne i okolicznościowe. Miałam okazję współpracować z fotografami tworząc zaproszenia na sesje zdjęciowe oraz etui na płyty CD.

Wyznaję zasadę, że w życiu ważne jest, aby robić to, co się lubi, co daje nam satysfakcję i napędza do dalszego działania mimo napotykanych trudności. Ja lubię pracę z ludźmi i dla ludzi. Rękodzieło mieści się właśnie w tym obszarze. Poza tym rękodzieło jest dla mnie nie tylko pasją, ale również sposobem na relaks. Pozwala na wyciszenie się w pędzie codzienności.  Uwielbiam tworzyć w zaciszu mojej pracowni, a potem pokazywać te projekty innym. Ogromną radość sprawia mi uśmiech i zadowolenie na ich twarzach.

Moją pasją zarażam innych, dzieląc się z nimi wiedzą i doświadczeniem podczas warsztatów rękodzieła. Prowadzę warsztaty zarówno dla dzieci jak i dorosłych, indywidualne oraz grupowe. W tym obszarze współpracuję między innymi z domami kultury oraz firmami szkoleniowymi.

Jestem pełna energii i nowych pomysłów. Moje prace i nowe projekty staram się na bieżąco prezentować na FB na moim fanpage >>
a także na moim koncie na Instagramie >>

Agnieszka Mazurek

Zaczęło się… Myślę, że przy kuchennym stole moich rodziców. W kącie kuchni stała maszyna do szycia, przy pomocy której powstawały ubrania będące spełnieniem marzeń wielu kobiet. Dla mojej Mamy nie było rzeczy niemożliwych. Dlatego przy  tym stole siadywaliśmy my – rodzina, ale i mnóstwo kobiet i dziewcząt, które przychodziły do przymiarki. Nie pamiętam sytuacji, że któraś wychodziła niezadowolona. To po pierwsze zasiało we mnie miłość do tkanin, ale też nauczyło mnie wsłuchiwania się w potrzeby i pragnienia innych tak, by każdy czuł się wyjątkowy. Od Mamy nauczyłam się również myślenia, że jeśli coś jest zrobione czyimiś rękoma, to ja również mogę się tego nauczyć. Wiele rzeczy już próbowałam robić, niektóre z lepszym bądź mniej udanym skutkiem. Ale próbowałam…

Potem były długie lata z dziećmi. Mam ich pięcioro. Kiedy większość mam wyprawiała swoich siedmiolatków do szkoły, moje zostawały w domu. Wtedy, 14 lat temu, edukacja domowa była nieziemskim pomysłem, niewielu zastanawiało się nad sensem szkoły czy reformowaniem podejścia do edukacji. W wielu kwestiach byliśmy pozostawieni samymi sobie i musieliśmy wymyślać sami nauczanie swoich dzieci. Sami ustalaliśmy sobie harmonogram nauki, wyznaczaliśmy cele (razem z dziećmi) , planowaliśmy krótko- i długoterminowe zadania. Była to niezła szkoła wytrwałości i cierpliwości, ale też nauka w przyjmowaniu porażek, ustalaniu priorytetów. No i kreatywności. Rękodzieło dawało mi w tamtym czasie możliwość odpoczynku od codzienności. Prócz tego musiałam czymś zająć ręce w czasie wielu godzin zajęć popołudniowych moich dzieci, gdy czekałam na basenach, w domach kultury czy innych miejscach. Wtedy powstawały upominki dla wszystkich moich znajomych – obrus szydełkowy, który podobał się mojej przyjaciółce, kocyk dla dziecka, które miało się urodzić, czapka i szalik dla przyjaciela. Każde niepowtarzalne i zrobione dla tej konkretnej osoby.

Po kolei przychodziły nowe umiejętności związane z szydełkowaniem, potem tkanie, plecenie makram, szycie. Głowę miałam pełną pomysłów, które skrzętnie notowałam w moim czerwonym zeszycie. Części z nich pewnie nie zrealizuję, ale chętnie do nich wracam.

W ogrodzie mam ponad 30 krzewów róż, każda inna, niepowtarzalna. Kocham ich unikalność tak samo, jak kocham piękno przedmiotów wytworzonych rękoma innego człowieka. W nim zawarta jest część z tej osoby, jej niepowtarzalny charakter. Jeśli jest zrobiony przy użyciu szlachetnych materiałów (takich jak naturalna wełna, jedwab, czy nasz polski len) jego piękno trwa przez długi czas.

Ale oprócz materiałów szlachetnych lubię wykorzystywać ponownie to, co już przestało spełniać swoje pierwotne zadanie. Studia z ochrony środowiska uwrażliwiły mnie na stan świata, który mnie otacza, i pozwoliły mi krytycznym okiem spojrzeć na to, jak niesamowite ilości dóbr konsumujemy i wyrzucamy. I zastanowić się, czy na pewno danej rzeczy nie da się wykorzystać ponownie. Z mojej ulubionej książki z dzieciństwa ”Dzieci z Bullerbyn” zapamiętałam opis pokoju, jaki jedna z mam urządziła dla swojej córki i dywanika, który utkała dla niej z resztek tkanin.

Obserwując moje kury, zauważyłam, że  raczej nie siedzą w miejscu. Ciągle coś grzebią, szukając jak najlepszych kąsków. Podobnie ja – ciągle jestem w ruchu, ciągle coś robię. Czasem mam wrażenie, że doba jest za krótka na ilość pomysłów, które przychodzą mi do głowy. Stąd  porozrzucane po całym domu listy „to do”, które pozwalają mi ogarnąć rzeczywistość tu i teraz.

Ewa Dudzic

Dzień Dobry, mam na imię Ewa i mam 55 lat. Chciałabym opowiedzieć Wam trochę o sobie. Jestem mamą dwóch dorosłych synów ora babcią dla dwójki wnucząt. Jestem szczęśliwą od 35 lat mężatką, jak również od 10 lat właścicielką wspaniałej suczki border collie.

Dlaczego jestem rękodzielnikiem? Robótki ręczne w moim życiu są „od zawsze” – bieżniki na szydełku, szaliki na drutach, sweterki dla dzieci robione na drutach w czasach, gdy w sklepach nic nie było, obrazki do kuchni robione krzyżykami i na koniec obrusiki wyszywane haftem richelieu.

Dzieci rosły i wymagały większego zaangażowania – praca, sprzątanie, wywiadówki, dojazdy do pracy i zarzuciłam wszelkiego rodzaju robótki. Czasami wyszyłam jakiś obrazek (brałam udział w V i VI edycji konkursu „Inspirujemy Kolorem”, wystawa była w Centralnym Muzeum Włókiennictwa w Łodzi).

Chłopcy dorastali, wyprowadzili się i wprowadził się pies, bardzo aktywny pies. Codzienne spacery, zabawy niezależnie od pogody, -25 st nie było przeszkodą w wyjściu na 1,5 godzinny spacer i obowiązkową zabawę.

Aż pewnego dnia znalazłam w popularnej sieciowej księgarni magazyn „Beading Polska”. I odkryłam świat koralików Toho, akcesoria do robienia biżuterii. Kupiłam i pokazałam koleżankom w pracy. A one do mnie: „Zrób nam takie bransoletki. Co nie dasz rady! Przecież umiesz robić takie rzeczy”.
I wylazło ze mnie coś, co zawsze w środku siedziało: „TY NIE DASZ RADY? NO KTO, JAK NIE TY?”. I zaczęło się. Co z tego, że umiem robić na szydełku, ale jak, do jasnej anielki, robi się te bransoletki. Odkryłam tutoriale na YouTube. A potem poszło: broszki, bransoletki, naszyjniki, wisiorki i dalsza nauka następnych technik robienia z koralików.

Ale ponieważ jestem duszą niespokojną, odkryłam następną gałązkę rękodzieła: zabawki z włóczki robione na szydełku. Zrobiłam pierwsze zabawki dla wnuczki, ciotecznych wnucząt. Co ja się nad nimi nadenerwowałam. Jak się robi to magiczne kółko? Dlaczego nie widzę tych oczek z tego Dolphina? Jak ja mam to zszyć? Ale poszło i powstało kilka(naście) zabawek. Po zabawkach odkryłam kolorowe chusty. I znowu kilka wieczorów z tutorialami i powstały chusty dla synowej, partnerki syna, przyjaciółki w prezencie pod choinkę. Dzieci dostały kocyko-kołderki, ale szycie na maszynie to nie moja bajka.

Jak zaczęły powstawać moje małe dzieła, to trzeba było je fotografować. Trzeba było to jakoś ogarnąć i stwierdziłam, że super aparat jest w telefonie i po przeczytaniu kilku szkoleń coś tam potrafię zrobić (powyższe zdjęcia są przeze mnie zrobione komórką). Zdjęcia zleciłam mężowi – lubi to robić i niech ma chociaż trochę wkładu w moją działalność.

Dlaczego tak bardzo się rozpisałam o tym co robię? Mimo posiadania umiejętności posługiwania się szydełkiem i drutami wielu technik musiałam się nauczyć. Musiałam znaleźć te informacje w internecie, w gazetach. Musiałam znaleźć te informacje sama, ponieważ nikt nie mógł mi pomóc – dzieci się wyprowadziły oraz musiało mi się przede wszystkim chcieć tego szukać. Nauczyłam się i chcę iść dalej. Chcę się dalej uczyć jak sprzedawać, jak zbudować stronę internetową, jak obsługiwać fanpage na FB oraz szukać dalszych technik robienia biżuterii z koralików czy wykonywania zabawek na szydełku. Chciałabym również nauczyć się robić inne rzeczy np. plecenia makramy, które niekoniecznie będę wykorzystywać w swojej działalności , ale chcę zgodnie z moją zasadą „Co? Ja nie dam rady?!”.

Na koniec: mimo że dzieci się wyprowadziły, nadal mam dużo zajęć i muszę być bardzo zorganizowana, aby wszystko pogodzić ze sobą: pracę, psa, obowiązki domowe, sprawy rodzinne i moją dodatkową działalność. I nadal się tego wszystkiego uczę.

Dziękuję za przeczytanie i mam nadzieję, że chociaż trochę mnie poznaliście.

P.S. Nurkować też się nauczyłam.

Karolina Kapustka

Wyobraź sobie miękki fotel, na nim koc, obok na drewnianym stoliku gorąca herbata z imbirem, a tuż obok mruczy głośno kot. Na ścianie wisi gobelin utkany z wełny, która jest szorstka i miękka jednocześnie, a w tle słychać tylko jednostajny szum jesiennego deszczu. Tak dla mnie wygląda idealny wieczór, kiedy najchętniej otwieram swoją przepastną szufladę z włóczkami i zabieram się do tkania.

Mam na imię Karolina i jestem tkaczką, projektuję także warsztaty twórcze. Mieszkam w Poznaniu, więc lubię, kiedy nic się nie marnuje – jeśli nie tkam z wełny, wykorzystuję materiały recyklingowe. Najczęściej są to stare ubrania, które przerabiam na „włóczkę”, z której realizuję projekty. Uwielbiam wszystko, co naturalne, staram się dążyć do prostoty w każdej dziedzinie życia – jeśli obiad, to zrobiony z lokalnych, sezonowych produktów, jeśli pieluszki dla synka – to wielorazowe, jeśli sprzątanie w kuchni – zamiast detergentów ekologiczne, samodzielnie robione czyściki. Jednak kiedy stanę przed wyborem – kupić nową naturalną wełną czy zużyć do tkaniny starą, nienaturalną koszulkę, pewnie jednak wybiorę to drugie.

Prowadzę warsztaty tkackie  i uwielbiam to robić. Zawsze wiąże się to z pleceniem i to nie tylko włóczek! Chwila wytchnienia od codziennych obowiązków, konieczność skupienia się na „tu i teraz”, aby nie pogubić wątku, sprawia, że zabiegane mamy i babcie chętnie wygospodarowują chwilę czasu.  Wśród śmiechów i dzielenia się przepisami na przetwory, sposobami na ogrodowe problemy albo zabawnymi historiami z życia swoich rodzin – tkają cuda. I robią to tylko po to, aby tworzyć coś wyjątkowego, bez oczekiwań czy będzie to praktyczne, potrzebne, przydatne. Uwielbiam obserwować ten proces, kiedy uczestnicy warsztatów przeobrażają się na moich oczach z kogoś, kto nie za bardzo wie, jak połączyć to pionowe z tym poziomym w twórców, którzy potrzebują mnie tylko do konsultacji jaka włóczka, osnowa i krosno będzie najlepsze do realizacji ich autorskich projektów, a splot płótna wykonują z zamkniętymi oczami.

Z kategorii rzeczy lubię/nie lubię. Kocham jesień, to czas spotkań, rozmów i miękkich tkanin! Lubię rzeczy przytulne i miłe w dotyku, dlatego takie są tworzone przeze mnie prace i miejsca. Kocham swetry i mam ich całą kolekcję, nie mogę się doczekać pierwszych chłodów, aby wyciągnąć je z szafy. Większość jest w kolorze niebieskim, który ubóstwiam i mam go wszędzie… Podobnie jak sznurki – to już chyba chorobliwe – poutykane w każdym pomieszczeniu mojego domu. Nie lubię ślimaków bez skorupki – zawsze obawiam się, że je nadepnę i usłyszę ten straszny dźwięk! Zadziwia mnie, że niektórzy potrafią zjeść takiego stwora, zwłaszcza że jestem wegetarianką.

Lubię długie spacery. Pewnie dlatego z pomocą cudownej ilustratorki Zuzanny Bartczak wydałam książkę pt. „Miastotwór”, która jest rodzajem artystycznego nieprzewodnika po Poznaniu. To publikacja dla rodzin, nauczycieli, każdego, kto ma ochotę zwiedzić miasto trochę inaczej – nie tylko spacerując, ale również wykonując twórcze zadania z bliskimi. Oparte są na zasadach warsztatów twórczych, które prowadzę. Ich głównym założeniem jest skupianie się na procesie, a nie efekcie końcowym oraz postawienie uczestnika w takiej sytuacji, aby wyzwolić jego kreatywność, innowacyjność, sprowadzić go z utartej ścieżki. Przykład? Zamiast zaproponować dziecku zadanie: „Narysuj pocztówkę z wakacji”, mówimy: „Zbuduj pojazd, który w sekundę może przenieść cię w miejsce, gdzie byłeś ostatnio na wakacjach. Umieść go w tym miejscu i zaplanuj, jak może sprawić, abyś czuł się w nim jeszcze lepiej. Wymyśl nazwę dla swojego wynalazku”. Tak, w dużym uproszczeniu, może wyglądać zadanie warsztatowe. W takich warsztatach często wykorzystuję materiały recyklingowe. Z dziećmi tworzę, a z nauczycielami pracuję nad ich własnym warsztatem pracy.