Tydzień temu pisałyśmy o tym, co zrobić z resztek, a dziś mamy ochotę podzielić się z Tobą refleksjami na temat techniki punch needle od naszego zespołu! Tak! U nas wariactwo na punch needle przeszło na cały (no dobra… większość) zespołu!

Od MARTY

Dokładnie pamiętam ten moment — przemierzałam niekończące się otchłanie Pinterest w poszukiwaniu inspiracji do dziergania, kiedy moją uwagę przykuła przepiękna, kolorowa, poducha w kwiatowy wzór. Pod przymkniętymi powiekami widziałam, jak pięknie wygląda na mojej kanapie, jak gładząc palcami jej mięciutką powierzchnię. Tak, to była miłość od pierwszego wejrzenia!
Wiedziałam, że zrobiono ją ręcznie, jednak nie potrafiłam określić jaką techniką. Wtedy obudził się mój wewnętrzny detektyw — ruszyłam na pinterestowe poszukiwania i… straciłam głowę dla tych puszystych pętelek.

Tablica inspiracji rosła, a ja przez długie godziny oglądałam, czytałam, zachwycałam się i nabierałam pewności, że koniecznie muszę nauczyć się punch needle!
Nie zastanawiając się długo, kolejnego dnia ruszyłam do pasmanterii — chciałam rozpocząć tę pętelkową przygodę jak najszybciej 🙂 Obie panie ekspedientki były zaskoczone moim pytaniem o igłę do punch needle. Jedna wzruszyła tylko ramionami, a druga — zaintrygowana moją opowieścią o urządzeniu, którym kiedyś robiło się dywany i gobeliny — zniknęła na zapleczu, by po chwili wrócić. W dłoni trzymała aparat do haftu “Violetta” – rodem z poprzedniej epoki!

Po niemal 3 latach od pierwszego spotkania z haftem pętelkowym, po miesiącach poszukiwań tej najlepszej tkaniny do pracy i igieł, których nie trzeba zamawiać z dalekich krajów, z przyjemnością obserwuję, że materiały i akcesoria do punch needle są w Polsce coraz łatwiej dostępne, a sama technika — choć nadal niszowa — staje się coraz bardziej popularna.
Dlatego dziś, kiedy zamieszczam filmy do kursu punch needle na oplotkowej platformie kursowej i dopieszczam treści, by korzystało się z niego jak najwygodniej, mam ogromną satysfakcję. Nikt nie będzie musiał już przemierzać mojej długiej drogi do krainy puszystych pętelek! Każdy, kto tylko zamarzy o panczowaniu będzie mógł to zrobić od razu (no prawie — jak tylko kurier dostarczy box z materiałami :)), bez żmudnych poszukiwań, bo sprawdzona wiedza jest na wyciągnięcie ręki!

OD ELI

Jako dziecko lubiłam przeglądać różne skarby mojej babci. A to znalazłam włóczkę, a to kolorowe tkaniny… Pamiętam też metalową puszkę po herbatnikach… Taki przybornik z igłami, nićmi, naparstkami i nożyczkami. I kilka przedmiotów magicznych 🙂
Stała na lodówce. Dość sporej wielkości (albo tak mi się wydawało).
Igły dziwne, ostre, pozakrzywiane, albo grube rurki z otworkiem…
I zastanawiałam się, do czego to służy…
W sumie zupełnie nie pamiętam prac punchneedle u babci, ale za to moja mama wykonywała różne cuda. I do tej pory wisi taki śliczny zachód słońca z pałkami trzciny wodnej… ​​
Lubiłam je… miziać 😀

Po latach dostałam te igły i nawet wzór na te cudne pałki… Nigdy jednak nie miałam okazji ich wykonać.
Igły czekają na swój moment.

Cieszę się więc z kursu, bo mnie zmobilizował do odszukania zestawu i może niedługo pochwalę się efektami?

OD ANI

O Punch needle usłyszałam od dziewczyn z zespołu. Agnieszka i Marta opowiadały o nim z ogromną ekscytacją i entuzjazmem. Mogłabym się pokusić o bardziej obrazowe ujęcie — szczebiotały o nim niczym dwa wróbelki (wybaczcie dziewczyny to porównanie 😉 ).
Ale faktycznie, technika wydała się ciekawa, coś nowego. Jakież było moje zdziwienie, że w moim rękodzielniczym przyborniku odziedziczonym po mamie, znalazłam urządzenie, które niestety lekko uszkodzone, służyło mi dotąd jako dziurkacz do pasków, a okazało się igłą do punch needle. No nie dowiedziałabym się tego, gdyby punch needle nie opanowało Oplotek.

Dobrze, że tak się stało również dlatego, że efekty panczowania, naprawdę są fantastyczne, a sama technika jest bardzo przyjazna człowiekowi. I muszę zwrócić honor, że szczebiotanie było jak najbardziej na miejscu 😛
A jeśli chodzi o pracę nad kursem, dla mnie oznacza obróbkę video i w tym przypadku właściwie nie byłoby nic nadzwyczajnego, gdyby nie ta pierwsza myśl: Ło matko! Ona oszalała! I miałam tu na myśli Agnieszkę, która wyprodukowała tyle materiału, że spokojnie na 3 kursy by starczyło.
A dziś, już wiem, że bez punch needle już się nie obejdę 😉

Jeśli to was zaciekawiło, to koniecznie sprawdźcie stronę kursu, gdzie mamy dla was 2 opcje zakupu kurs z materiałami albo bez dla tych, którzy również ”odziedziczyli” czy znaleźli przybory punch needle.

Punch needle

No właśnie! Co zrobić, kiedy włóczki wysypują się już z wszystkich szaf i brakuje pomysłów, jak je skutecznie zutylizować?

Podpowiadam — PUNCH NEEDLE — czyli technika haftu pętelkowego, którą w wakacje 2021 włączamy do naszego OPLOTKOWEGO przybornika kursowego! Nie tylko jesteś w stanie zużyć dowolne grubości włóczek, tworząc z nich obrazy, dekoracyjne poduszki, dywany, czy maskotki… ale fakt, że do pracy nie potrzebujesz wielu akcesoriów — może dać Ci świetne narzędzie do odpoczynku na wakacyjnym kocyku. Oplotkowy kurs pokazujący krok po kroku, jak opanować podstawy tej techniki i wybrać zestaw narzędzi odpowiedni dla siebie — już gotowy.

Mamy przeczucie, że to będzie nasz tegoroczny HIT i nie zawahamy się go użyć… do zarażania rękodzielniczym optymizmem kolejnych sceptyków.

Dlatego, jeżeli w końcu łapiesz oddech, urlop pozwala zwolnić na chwilę i porozglądać się po Oplotkowych atrakcjach — to nie mogę nie wspomnieć — wskakuj i sprawdź ten nowiuteńki kurs… i koniecznie podziel się wieścią o jego powstaniu dalej 🙂

No dobra — zaczęło się w OPLOTKI od szydełkowania… i nie byłabym sobą, gdybym nie opowiedziała Ci historii, jak zamieniłam szydełko na…

Śniadaniówkę

Kilka godzin później w hotelowym pokoju oglądam siebie mówiącą o społeczności twórców i fanów rękodzieła Oplotki w Pytanie na śniadanie i ciągle nie mogłam uwierzyć, że to było NA PRAWDĘ

Dzień wcześniej przejechałam trasę Poznań-Wawa i wylądowałam w Irysowy Hostel & Apartamenty (świetne miejsce, dlatego ochoczo polecam)

Dzięki temu, że mężu ogarnął naszą dziecio-załogę, mogłam wyspać się, jak człowiek i wyglądać mniej-zombie niż na co dzień. Wycisnęłam z tego, co się da — z maseczkami na twarz i dzierganiem przed snem w absolutnej ciszy włącznie (chyba tylko dziecio-ogarniacze zrozumieją tę ciszę).

Poczułam się, jak gwiazda, kiedy najfajniejszy makijaż i fryzura, jaką moja głowa widziała… zmaterializowały się w dosłownie kilka minut.

Opowiadałam o przebogactwie dobra, które daje rękodzieło — na żywo… odpowiadając na pytania między innymi od osoby, którą absolutnie podziwiam za profesjonalizm, warsztat i wieloletnie doświadczenie.

Oczywiście przełamując totalne poczucie wstydu i infantylności poprosiłam o epickie (dla mnie na pewno) selfie z Tomasz Kammel.

Po wszystkim wróciłam na backstage, żeby trzasnąć fotkę na tzw. „ściance” (no bo jak!).

Zostałam totalnie rozpieszczona wspólnym świętowaniem z osobą, dzięki której całe to zamieszanie w Pytanie na śniadanie na zawsze pozostanie w mojej pamięci jako superciepłe wspomnienie pierwszej przygody z telewizją Danuta Rolinger-Bednarska – Rolinger PR => Ogromnie dziękuję Ci za profesjonalizm z ludzką twarzą!

Wróciłam do hotelu, żeby to wszystko jeszcze raz zobaczyć… bo TOTALNIE NIE MOGĘ UWIERZYĆ, że to wszystko działo się na prawdę…

A jednak!

Obejrzyj koniecznie Pytanie na Śniadanie: Szydełkowanie – na bezsenność, stres i zapobieganie alzheimerowi

To dlatego kończąc ten mój przydługawy wywód — tak bardzo chciałam się z Tobą podzielić, dlaczego dzisiaj O władaniu szydełkiem, czyli jak zamienić szydełko na…

Poczucie, że mówię o czymś ważnym, o czym zapomnieliśmy w tempie codzienności

Wierzę, że rękodzieło to nie tylko ręcznie wykonany produkt. To proces, w którym się zanurzamy i do którego zapraszamy najbliższych. To niespieszne godziny w mięciutkim cieple serducha. To powolne tu i teraz zaklęte w świadomym wybieraniu czegoś innego niż bezmyślne scrollowanie. To niby tylko szydełkowanie, ale dla mnie AZ szydełkowanie… i punch needle… i makrama… i tkactwo… i te wszystkie techniki, które sprawiają, że nasza codzienność staje się o wieeeele bardziej kolorowa.

A co jeżeli dopiero zaczynasz przygodę z rękodziełem? Co, jeżeli po lekturze tego tekstu zastanawiasz się, czy to w ogóle jest coś dla Ciebie?

Wskakuj do naszego najnowszego kursu punch needle… ale ostrzegam… tego nie da się „odzobaczyć” – wciąga bez końca… i twórcze godziny z językiem wywalonym na bok buzi niczym u przedszkolaka w twórczym szale… czają się już jeden klik dalej ;P

Tak.

to dosłownie taki tytuł, jak jeden z rozdziałów książki… ale postanowiłam podzielić się z Tobą myślą, której w książce nie zawarłam.

Rękodzielniczy autopilot

czyli coś, co uratowało moją psychikę od utonięcia w gęstym macierzyńskim lukrze.

Kiedy po raz pierwszy zostałam mamą, byłam przygotowana.

A właściwie tak mi się wydawało.

Przeczytałam chyba  wszystkie możliwe poradniki parentingowe. Plan rozwoju dziecka miałam rozpisany do dziesiątych urodzin. Basen w wieku pół roku, umuzykalnianie – na rok. Szkoła muzyczna, albo przynajmniej dobra sportowa. Grafik zapełniony aktywnościami mentalnymi przeplatanymi z kinetycznym wspomaganiem rozwoju mowy. Logopedyczne ćwiczenia przy wieczornym czytanku. Perfecto.

Tylko drobny detal.

Lencia miała gdzieś moje plany.

Ha!

I to była lekcja numer jeden od dzidzi numer jeden.

Ciągle jednak mama-helikopterek podpowiadała, jak najlepiej ułożyć klocki, jak narysować kółeczko i jak trzymać łyżeczkę, żeby nie ubrudzić najmodniejszych wzorów na designerskich śpioszkach.

Ehhh… jak bardzo potrzebny był Tomuś, żebym wyluzowała.

Druga ciąża przyszła niespodziewanie. Planowaliśmy oczywiście. Równo po roku. Ale kiedy po 12 miesiącach z poczuciem porażki wróciłam do prowadzenia firmy (załapałam się na AŻ roczny okres tzw. macierzyńskiego i planowałam nie wracać do aktywności, tylko „od razu drugie”, ale jakoś tak się nie złożyło) … z podwójnym poczuciem porażki odkręcałam jej ponowne rozkręcanie. Po miesiącu działalności dzidzia numer dwa zamieszkała pod moim serduszkiem na następne 9 miesięcy ciążowego blasku.

Jeszcze próbowałam zaginać rzeczywistość

Zaczęłam pracować z jednym przy boku (jaki żłobek! Jedyna słuszna opcja wychowawcza to mamunia, no i może babcia raz na dwa tygodnie, kiedy już desperacko musiałam podrzucić gdzieś dziecko podczas biznesowego spotkania). Zmęczenie pierwszego trymestru kosztowało mnie największy strach życia. Zasnęłam za kierownicą. Na mikrosekundę, która skończyła się na poboczu (całe szczęście! Bo mogła się skończyć w milionie kawałków karoserii i ciał na masce jakiegoś rozpędzonego tira).

Ta sekunda skutecznie zmieniła trajektorię mojego zawodowego lotu.

Z dnia na dzień oddałam projekty „znajomym po fachu” (wtedy jeszcze ciągnęłam „standardową” architekturę i wnętrza, więc nie było trudno). I wybrałam „zwolnię w domu przy dzieciach”.

Wystarczyły jednak 3 miesiące i myślałam, że oszaleję!

Przedsiębiorcza dusza oddychająca tempem sinusoidalnej rzeczywistości zawodowych wzlotów i wyzwań po prostu usychała.

Tak, cieszyłam się z czasu spędzanego w domu z dziećmi.

Tak, byłam dumna z decyzji, że chcę w ich życiu być obecna na 100%.

Tak, miałam poczucie, że to luksus tak po prostu mieć prawo do takiego wyboru niepodyktowanego jakąś finansową desperacją.

Ale jednak.

W środku miałam poczucie porażki.

Takiej zawodowej.

Wyścigi

Od studiów ścigałam się.

A to z kolegami po fachu, żeby pokazać, że kobiety równie (jak nie bardziej) kompetentne na budowie, jak panowie.

A to z klientem, który spieszył udowadniać, że da się tanio i dobrze i szybko (chyba już wszyscy wiemy, że z tego trójkąta da się wybrać tylko 2 dowolne opcje).

A to z mężem, którego równoległa korpo-kariera ścigała się z rozwojem mojej własnej pracowni – oczywiście w kategorii „przychód”.

Nagle moja „wygrana” (czyt. prawo do podjęcia własnej decyzji o pozostaniu w domu z dziećmi) usadziła mnie na ławce rezerwowych. Przegrałam wszystkie wyścigi naraz. Albo właściwie zaczęłam biec w innym kierunku.

I oczywiście – skoro czytasz ten tekst – w jakiś sposób krążysz w OPLOTKOWEJ orbicie – może czytasz książkę albo korzystasz z naszych kursów on-line…więc wiesz, że ten zwrotny punkt w moim zawodowym życiu był jednocześnie początkiem najlepiej z dotychczas prosperujących moich przedsiębiorstw. Ale ja dzisiaj nie o tym.

Rola rękodzieła

Dzisiaj o tym, jaką rolę odegrało w tym wszystkim rękodzieło.

Dlaczego?

Bo może – tak jak ja jakiś czas temu – też masz „wyrzuty sumienia”, że „trwonisz czas” na „jakieś dłubanie” zamiast [i tu wstaw dowolne superważne, superdohodowe, superpotrzebne rzeczy, które TRZEBA koniecznie zrobić ZAMIAST coś tam sobie „dłubać” ].

Kiedy kolejne miesiące mijały, a ja tonęłam w czarnej dziurze zasysającej po kolei moją zawodową pewność siebie, poczucie, że jestem komuś do czegoś potrzebna, że jestem społecznie użyteczna, finansowo  niezależna. Kiedy moje poczucie wartości stawało się coraz bardziej rozmazanym kształtem na horyzoncie, to właśnie rękodzieło pozwoliło mi je odzyskać.

Tym bardziej jednak nie wynikało ono z zewnętrznych poklasków.

Nie potrzebowałam faktury na tysiące, żeby poczuć, że jestem kompetentna zawodowo.

Nie musiałam być szybsza w wymyśleniu rozwiązania konstrukcyjnego.

Nie trzeba mi było poklepania po plecach od kumpla po fachu.

Te fajniejsze kolory sznurka

Moja pewność siebie i poczucie wartości zaczęły płynąć ze środka.

Wartkim strumieniem spokoju wewnętrznego, harmonii z otaczającym światem i ugruntowaniem we własnych potrzebach konkretnego TU i TERAZ.

Kiedy siadałam do rękodzieła, z dwójką maluchów towarzyszących w tej podróży, działa się magia. Kiedy szydełkowałam dywanik do ich pokoiku, plątali sznurki przez krótką chwilę, potem jakoś tak zajmowali się sobą i krzywo ułożone klocki nie wypaczyły ich charakterów po wsze czasy.

Kiedy zaczynałam malować, popaprane łapki robiły kilka krop jako baza. Ale szybko uciekały do balkonowego baseniku, zostawiając mnie w jakimś takim medytacyjnym transie.

Kiedy rzeźbiłam, glina stawała się mikroświatem mebelków dla małych ludzików, pojawiało się poczucie, że rozumiemy się bez słów z tymi małymi, tajemniczymi duszami, które jeszcze chwilę temu rosły pod moim sercem. Miałam wrażenie, że wylewa się z ich krótkich zdań mądrość prawieczna. Taka pierwotna, o której w pędzie codzienności tak łatwo nam zapominać. Taka uniwersalna, którą mają sobie wszystkie małe dzieci.

Kiedy zatracałam się w kolejnych robótkach, z czystością sumienia totalnej otwartości na „przeszkadzających” pomagaczy… nie zauważałam tych mikromomentów, kiedy stawali się coraz bardziej samodzielni.

Pozwalałam im się oddalać.

Bez poczucia, że porzucają mnie, jak niepotrzebne (już) techniczne wsparcie.

Ja natomiast odkrywałam siebie.

Z każdym momentem ciszy zaklętej w magii powtarzalnych ruchów dłoni.

W każdym pytaniu, na które w końcu był czas odpowiedzieć sobie w samotności.

W każdej chwili, kiedy uczyłam się wybierać sercem, a nie tylko rozumem.

Dlaczego Ci o tym piszę?

Wątpliwości

Być może tak, jak ja słyszysz:

„To olejesz superpłatne zlecenie wnętrza, żeby po prostu siedzieć w domu z dziećmi?”

„Kiedy w końcu wrócisz do NORMALNEJ (czyt. takiej, na którą się narzeka i broń boziu nie przychodzi z łatwością, poczuciem spełnienia  i uśmiechem na twarzy) pracy?”

„To po to Ci były prestiżowe studia architektury na berlińskiej uczelni, żeby teraz opierać biznes o naukę rękodzieła?”

BO może w TOBIE TEŻ burzy się wtedy coś w środku. Czujesz to, ale jak ja kiedyś, nie umiesz nazwać. Narasta, narasta… Ty stajesz przed wyborem między irracjonalnie nieprawidłowym, ale tak TOBIE bliskim i tym, co świat uważa za jedyną słuszną opcję (ale jakoś odpycha Cię na samą myśl).

Jeżeli miewasz takie momenty.

To wiem na pewno.

Ta książka jest pisana dla Ciebie.

Wierzę, że czasem potrzebujemy usłyszeć, przeczytać, dowiedzieć się…

Że nie jesteśmy same z takimi mikro- i makro- wyborami. 

Za nami (i przed też!) armia kobiet, a dzięki temu, że czasem stać nas na odwagę podzielenia się tymi trudnymi momentami wszystkie stajemy się silniejsze. 

Wierzę, że znajdziesz w mojej historii siłę. 

Jak na ironię – ona urodziła się z sumy tych wszystkich opisanych w książce momentów słabości. 

Kiedy podzieliłam się wstydliwymi dziwactwami, otrzymałam od Was lawinę Waszych przepięknych dziwactw!

Wyłączacie telefon po 22 ot tak, żeby mieć święty spokój na sen. Wywalacie nadmiarowe rzeczy i zamawiacie te potrzebne przez internet, choćby sklep było widać z okna. Piszecie, że równo ułożone torebki z przyprawami to Wasza domowa misja, a biały ser z majonezem, czy jajecznica z serkiem grani… to norma!

Zakochałam się w tych dziwactwach!
To one nas tworzą!
To one sprawiają, że jesteśmy tak pięknie różnorodne.
To dzięki nim zaskakujemy siebie nawzajem i inspirujemy

Tak samo jest z marzeniami

Przywykłyśmy porównywać własne marzenia do jakiś plastikowych wzorów z okładek. Jakoś tak zawsze w takim przypadku moje marzenie o fajnym życiu na co dzień…wyglądało blado przy tych limuzynach i wakacjach w tropikach.

Ehhhh…

Dzisiaj tekst rozpoczynający serię dyskusji wokół książki.
Skoro książka to manifest spełnionego marzenia… to może odczarujmy dzisiaj te nasze marzenia?
Czy one koniecznie muszą być JAKIEŚ?
Takie super-hiper jak z okładki?

No właśnie!

Przegląd dziwnych marzeń

Zapraszam Cię na przegląd najdziwniejszych marzeń, które nosiłam w sobie i uważałam za [głupie, niewystarczające, naiwne… i tu wstaw dowolne oceniające pejoratywne określenie] …dopóki nie zaczęłam mówić o nich głośno… i nie odkryłam, że nie tylko ja marzę o takich małych-wielkich rzeczach!

Zagiąć czas

Marzyłam o tym, żeby doba miała minimum 48 godzin.
Zdążyłabym zrobić poranną jogę, zjeść śniadanie na siedząco, nie poganiać dzieci przed wyjściem. Może nawet pogadałabym z Jackiem trochę dłużej. Może nawet byłby prysznic z całym rytuałem szczotkowania ciała, czy co tam się teraz robi, aby zachować jędrne poślady. Może zamiast spotkań na Zoom ułożonych piętrowo, byłyby przerwy na oddech, patrzenie na zielone kwiaty, żeby oczy odpoczęły. Może nawet zaczętych po kątach domu robótek zaczęłoby ubywać, zamiast przybywać. No i oczywiście wieczór! Byłby wystarczająco pojemny, żeby była i książka, i Netflix, i czytanie z dzieciakami, i usypianie najmłodszej pięcioma kołysankami z miziankiem małych rączek. Byłby nawet jakiś czas na romantik kolację z Jackiem i może coś tam w bonusie ;P

I co?
I nie spełniło się?
Hm.

No właściwie nie, ale jednak tak!

Nie – nie wymyśliłam czaso-zaginacza (chociaż mogłabym przysiąc, że czas zwalnia, kiedy tylko dzieci zaczynają marudzić, a niebezpiecznie przyspiesza, kiedy odpalam serial i szydełko)…
Ale wymyśliłam sposób, żeby pomieścić to wszystko na raz.

Niektóre rzeczy zaczęłam robić w parach. Lupin + dzierganie. Kolacja i rozmowa. Kąpiel dzieci+jakieś tam zabiegi self-care dla mnie 🙂
Dzięki temu trochę zwolniło się miejsce na skupione godziny nad książką (ciągle porzucam w połowie i zaczynam kolejną, bo brak doby, ale jest progres – już nie piętrzę nieprzeczytanych po kątach domu). Zrezygnowałam z niektórych spotkań. Zostawiłam tylko priorytety – i jakoś udało się przerwy na jedzenie wcisnąć między Zoomowymi call’ami.

Patent na spełnianie marzeń

Nie spłynęło na mnie mistyczne oświecenie, jak pomóc Ci spełnić to marzenie, jeżeli śnisz o 48-godzinnej dobie, jak ja. Ale mam za to na czas (a właściwie nie-do-czas) niezły patent.

WYBÓR!

Nikt nam nie mówi, że go mamy!

Nie musimy słuchać zrzędzącej pani w spożywczaku. Szkoda czasu – możemy po prostu wyjść.

Nie musimy robić wszystkiego, bo wypada, bo trzeba, bo nie można inaczej… tylko dlatego, że ktoś nam tak powiedział!

Zamiast zaciskać zęby, spoglądając na zegarek, możemy po prostu powiedzieć NIE rozproszeniu… i wielkie TAK 24-godzinnej dobie złożonej z malutkich momentów, które ładują nasze baterie!

Ma sens?

Jeżeli tak… koniecznie poczytaj o następnym marzeniu.

Być piękną

No bo która dziewczynka nie chce mieć włosów jak Złotowłosa, nóg, jak Bambi, oczu, jak Dumbo i osobowości krystalicznie czystej, jak miks kreskówkowych księżniczek z domieszką siły charakteru rodem z Jeżycjady i jeszcze małych punktów indywidualnej supermocy zawodowej niczym prawniczka Ally McBeal z epickiego serialu.

Ja pierdziu!

Naoglądałam się tej papki kreskówkowo-serialowo-pop-kulturowej i wiecznie porównywałam do tych pięknych ludzi/postaci/charakterów.

Chłonęłam idealne ucieleśnienia cnót i nijak mi było do nich z tymi moimi niedoskonałościami.

Wiecznie (czułam się) brzydka, głupia, GORSZA!

I wiesz co…

Zrozumiałam, że to tylko plastik!

I wiem, brzmi naiwnie (no bo niby wiemy, że w tych bajkach to bujda na resorach), ale kiedy przetłumaczysz to sobie na:

„O rety, jaką ona ma super kieckę, i te jej nogi! Rety po trójce dzieci. Ja też trójka, ale moje tak nie wyglądają!”

„Jaaa! Ale ona napisała książkę, a ja co! Marzę o niej od 3 lat i nic mi nie wychodzi! A u niej siódemka dzieci i pewnie jeszcze większy kierat na co dzień niż u mnie! I napisała! I wydała!”

… to już zrozumiesz… o czym mówię.

Porównania…

Mamy tak

Nawet czasem nie zdając sobie z tego sprawy.

Wiecznie porównujemy.

Zazwyczaj do tych „lepszych”… więc i konsekwentnie to my wypadamy w takim zestawieniu jakoś słabo…i BOOM …mówienie o sobie „Jestem piękna taka, jaka jestem!” brzmi jak jakaś naciągana bujda na resorach.

Ale wiesz co…kiedy usłyszałam kiedyś od kumpeli (tej, co jej nogi po trójce podziwiam bezbrzeżnie): ”Ale Ci zazdroszczę tych silnych nóg i tyłka… jak ja nienawidzę tych moich szkieletorów!”, to wybuchło coś w mojej głowie! Ona ma te nogi! I porównuje je do moich! (!!!) i uważa, że jej są „gorsze”!!

BOOM w głowie.

Ponownie.

Jesteś piękna!

Wiesz?

I ja też!

I ONA też!

I On!

I tamci też.

Wszyscy jesteśmy!

Jesteśmy tak pięknie różni, a jednak ciągle porównujemy się w jakimś przedziwnym nawyku… to do tych, to do tamtych… do innych!

Zacznijmy widzieć siebie.

Akceptować.

To już pierwszy krok.

Taka trampolina do powiedzenia tej osobie w lustrze.

Wiesz, jesteś piękna!!!

Spróbuj!

Trudne jak cholera.

Ale wchodzi w nawyk.

I mocno uwalnia.

I przykleja uśmiech do twarzy jak na superglue, tak na dobre.

Jestem piękna!

I tak właśnie – z dnia na dzień stałam się piękna!

Ot tak!

Bez szczotkowania ud, żeby były najsuper-jędrne.

Bez make-upu level master.

Bez udawania kogoś „lepszego”, niż mi się wydaje, że (nie) jestem.

Po prostu tak zdecydowałam.

Tak postanowiłam.

Ty też możesz!

Być bogatą

No i powiedziałam to głośno.

Tak sekretnie zawsze marzyłam, żeby być bogatą.

Jakoś tak nigdy nie wypadało w domu o tym mówić.

W szkole też.

A przy kliencie – O rety! TO już grzech numer uno! Bo przecież pomyśli, że chcesz wyzyskać, oszukać, skroić z gotówki na dobre.

Ciągle wydawało mi się, że Ci ludzie z kilkoma domami, super furą, i toną gotówki na spełnianie kaprysów…to jacyś ŹLI ludzie. W jakiś irracjonalny sposób brzydziłam się czymś takim, ale jednocześnie zazdrościłam.

Dopóki nie poznałam jednej z takich osób. I kolejnej. I kolejnej.

I wtedy BOOM!

Mój mózg wybuchł ponownie.

To są normalni ludzie>!?!

Zapracowali na to, co mają konsekwencją, siłą charakteru, charyzmą, kreatywnością.

Wykorzystali sytuację, znajomości, podpowiedzi mentorów…po prostu chcieli być w konkretnym miejscu i zapracowali, żeby tam być.

Poznałam też ciemniejszą stronę.

Przepracowanie.

Strach o bliskich.

Kiedy usłyszałam historię porwania dziecka (Przecież takie rzeczy dzieją się tylko w filmach, no nie?!? – krzyczało moje wnętrze, kiedy jej słuchałam!) …zobaczyłam drugie dno bogactwa. A raczej częsty jego brak.

Spokój ducha.

Zdrowie.

Równowaga.

Rodzina.

Bliscy.

CZAS.

Jestem MILIONERKĄ!!!

Autentycznie!

Tójka zdrowych, uśmiechniętych (no, kiedy nie drą się na siebie) dzieciaków. Kochający mąż (potrafi wkurzyć, ale jest raczej z tych „dobrych ludzi”), fajna praca, pieniędzy tyle, że starcza na jedzenie, ubranie, fajne kolorowe życie i wakacje od czasu do czasu (no dobra, kredytowy stresik jest, ale kto go dzisiaj nie ma). MAM WSZYSTKO. A nawet więcej!

Inspirujący ludzie dookoła…

Równowaga.

Rodzina… ale przede wszystkim

CZAS!

… żeby pisać takie teksty.

… żeby zastanowić się czasem.

… żeby się zatrzymać

i docenić.

Czas na marzenia

I by marzyć.

Oczywiście dalej marzę… O cudach na kiju też.

Ale kiedy tak sobie popatrzę na te meta-marzenia, które łączą nas wszystkich… to często mi wychodzi, że one już się spełniły.

Okazało się, że już żyję w świecie swoich własnych marzeń.

Tylko czasem tego wcale nie dostrzegam.

A może Ty też?

A Ty?

O czym marzysz?

Może czujesz, że BOOM!

Twoje marzenie już się spełniło, tylko gdzieś w pędzie codzienności nie udało się tego zarejestrować?

Koniecznie podziel się Twoim marzeniem!

O wiele łatwiej jest je spełniać, kiedy wypowiesz je głośno!